نه برای نمره

بخش اول : شامل مباحث مطرح شده در کلاس انسان شناسی است.

بخش دوم: شامل مباحث جزوه ی انسان شناسی است.

انسان شناسی (Anthropology) چیست؟

از آنجایی که انسان شناسی بسیار گسترده است وتاریخ طولانی دارد معمولا نمی توان تعریف واحدی از آن ارائه داد ویه همین دلیل ما با انسان شناسی ها مواجه هستیم مانند جامعه شناسی .

ریمون آرون:جامعه شناسان اگر در مورد یک چیز تعریف یکسانی داشته باشند آن تعریف یکسان نبودن جامعه شناسی است.

با وجود تعدد انسان شناسی ها سه قالب وجود دارد که در تمام انها مشترک است:

1.انسان شناسی به عنوان رشته ی دانشگاهی : یه این معنا که یک رشته ی دانشگاهی محسوب می شود و افراد با تحصیل در این رشته و اخذ مدرک انسان شناسی به کارشناسی در این رشته دست می یابند.

2.انسان شناسی به عنوان یک نوع فعالیت فرهنگی ، که این ویژگی وجه تمایز انسان شناسی با جامعه شناسی است و از این جهت با باستان شناسی برابر است . موزه های مردم شناسی و عکاسی در این زمینه یا رمان های موجود مانند :رمان های اسکارلویس:فرزندان سانچز.مرگ در خانواده ی سانچز ...و رمانهای کارلس کاستانکا از جمله نمونه های موجود می باشد .

3.انسان شناسی به عنوان گفتمان:این مورد شامل تمامی رشته های دانشگاهی می شود .

دانشگاه چیست؟دانشگاه به اجماع دانشگاه همراه با ایده ی دانشگاه اطلاق می شود.

ایده ی دانشگاه چیست؟مجموعه ای از سنتهای معرفتی و تمام بحث های و گفت وگو هاست.

پس : انسان شناس کسی است که بین خود و یک گفتمان لینک و پیوند دارد و البته انسان شناس ها خود گفتمان ساز هستند . 

ادامه نوشته

تشنه لبی مست رفت است به میدان

 

 

ای چشم تو بیمار گرفتار ، گرفتار

برخیز چه پیش آمده این بار علم دار

گیریم که دست و علم و مشک بیافتاد

برخیز فدای سرت انگار نه انگار

 

..................................

و من ، از زبان خدا 

سنگ پشت تقدیرش را دوست نمی داشت و آن را چون اجباری بر دوش می کشید.

روزی خداوند رو کرد و به گفت : باورکن ، باورکن آنچه به دوش توست،تنها لاکی نیست...

 تو پاره ای از هستی را به دوش می کشی .پاره ای از مرا..                                                                                                                                    

یه جای دیگه ، یه زمان دیگه..

پدر کنار در پارکینگ ایستاده بود و برای دختر هفت سالش که دو سال بود تو آینه نگاه نمی کرد به امید روزی که وقتی نگاهش به آیینه می افته همه چی مثل قبل باشه دست تکون می داد . 

 نا خودآگاه تو اشکای پدر مبینا تصویری رو دیدم که چند سال پیش توی تلوزیون دیده بودم: تصویر یه پدر دیگه تو یه جای دیگه و یه زمان دیگه ..

ـــــــــــــــــــــــــ                                                                                                                                                                     از آسمون و زمین می بارید مثل همیشه نبود من تو این همه سال خیلی روزای شبیه به این دیده بودم ولی یه چیزی تو این روز بود که با روزای دیگه فرق می کرد، محمد رو صدا کردم و راهی شدیم ، برای این دلشورم باید یه فکری بکنم دیگه داره عصبیم می کنه . خیابونا  رو دونه دونه رد می کردیم ، با هر قدم رو به جلو صدا نزدیک و نزدیک تر می شد، رسیدیم به خیابون اصلی .وای خدایا چرا این دلشوره دست از دلم بر نمی داره  . شاید بخاطر حضور محمده ؟ نه فکر نکنم محمد که اغلب اوقات بامنه چرا پس روزای قبلی  این حس رو نداشتم ؟ انشا الله که خیره. خدا خودش بهمون رحم کنه .  

بسم الله . محمد جان بگیر پسرم سعی کن درست بزنی وسط صورتشون مجالشون نده بابا . این کاریه که امیدوارم تو دیگه نیازی نباشه به پسرت یادش  بدی .

 این صداها برام خیلی آشناس لالایی های دوران بچگیم بوده صدای شلیک تانک صدای رگبار مسلسل صدای فریاد لااله الاالله برادرام ، صدای آژیر امبولانس ، صدای زجه ی مادرا، صدای گریه ی آسمون ،صدای خنده ی سربازا .  

وای محمد بلند شو پسرم دارن می ان نزدیکمون پاشو والا ..  چشام و که باز کردم  دیدم اون صحنه ای رو که از صبح دلم گواهیش رو می داد . پسر من ، نه  خدایا من قرار بود این پسرو ...این انصاف نیست . این عزیز دل پدر، این پسر تنها امیدم به  آینده اس . من و بکشید ولی به این پسر کاری نداشته باشید این امید فلسطین .دستمال سفید رو که یادم نیست از کجا آورده بودم بالا سرم گرفتم که بلکم بتونم باهاش از این نامردا امان بگیرم من با این زخمام مهم نیستم امیدم سالم بمونه ..  هه ، چه توقعی .. گرگ  و   رحم به میش ..  

ــــــــــــــــــــــــــــ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

مبینا جان

باید ببخشی شاید ترس از دیدن اشکای پدرم بود که مانعم می شد از حالت چیزی بپرسم . دیگه لازم نیست نبود اون موهای نازنینت رو زیر دستمال سرت مخفی کنی . تو زشت نبودی گلم حتی بدون ابرو هم زشت نبودی زشتی از دل اون آقاه بود که بد نگاهت می کرد .  

دختر پنج ساله و سرطان ! نه عزیزم  تو رو خدا بوسیده بود .  

ــــــــــــــــــــــــــــ

یاد پدری  افتادم که کنار در پارکینگ  ایستاده بود و برای جسد آشنا روی دستهای نه چندان غریبه دست تکون می داد و با اشکهاش از دخترش خداحافظی می کرد .

یاد اون پدری افتادم که جسد نیمه جان پسرش رو بغل کرده بود و دستمال سفیدی رو که هیچ وقت فکرشم نمی کرد در مقابل این لاشخورا بالا ببره  برای نچات پسرش تا بلندای آسمون بالا گرفته بود .

یاد اون پدری افتادم که تمام فرزنداش رو ظرف چند ساعت به خدا و صبرو تحمل داغ فرزند رو به همه ی پدرای تاریخ هدیه کرد.