هیچ دانی در دلم جا کرده ای؟

  باز از راه محرم غم رسید

                        برزمین و آسمان ماتم رسید

                                                 این هلال قد کمانِ دیگر است

                                                                                لَیتَنا کُنا مَعک اندر سر است

 خرقه ها را بار دیگر تن کنید

                      آتشی در قلب این خرمن کنید

                                              طبل و شیپور عزا را سر دهید

                                                                         هفت اقلیم عطش را بر دهید

 درد صوفی حا و سین و یاء و نون

                      فاعلاتٌ فاعلاتٌ فاعلون

                                حای آن حامیم ذات کبریاست

                                                 سین آن سرها ز پیکرها جدا

                                                              یای آن یکتا پرست و یذکرون

                                                                              نون آن باشد قسم بر یذکرون

سینه از درد فراقت خسته است 

             دل به روی غیر تو او بسته است

                          هیچ دانی در دلم جا کرده ای؟

                                     عرش حق شش گوشه بر پا کرده ای

                                                        عشق بازی با تو معنا می شود

                                                                             نور حق با تو هویدا می شود

السلام ای شاه مظلوم و غریب

                      السلام ای آیه ی اُمن یجیب

السلام ای نور چشم مصطفی

                                                                      السلام ای خامس آل عبا

 

  . .......................

خدا دری که گشود و،دگر نبست این جاست

من می گویم شما بگریید مجموعه ی شعری از کتابهای نقره ای  انتشارات سوره مهر است که به کوشش علیرضا قزوه جمع آوری شده و مجموعه نسبتا کاملی از شعرهای با مضمون محرم و مراثی عاشورایی، که به چاپ دهم هم رسیده ،این مجموعه می تونه همدم خوبی برای زمان بارونی شدنتون باشه.

التماس دعا در شروع ماهی که بخشش کمترین نصیبه

که خدا دری که گشودو، دگر نبست این جاست . 

 

تـلقـیــیــن

به راستی تفاوتی نیست؟

 چه گویاست زبان لحظه ها : قطعه 304 از قطعات تازه تاسیس ،. پانصـد قبر آماده عمیق عمیق، به عمق روزهای بی نشان .

خــود بــاش و معنا کــن زمانی را که  سلاحت  یارای تو نیست و تنها بغضی ایست حریص برتمام نفسهایت بر تمام اشکهایت .

و تـــــــــــــــــــــــــــــو چه زود دریغ کردی و تنهایم گذاشتی.

ومن بــی صدا می گریم؛ بی اشک .

 آخــــرمن تنها دمــی مجاب شدم، دمــی بی نشان شدم

 گفت: بزرگ باش که در کودکی نصیبی نیست و بزرگ شدم بی آنکه بدانم این لای لای تو نیست که بدانم بزرگ شدن یعنی  خود خواهی  یعنی طعنه  و قیمتی می خواهد به اندازه دوست داشتن هایم و به اندازه صـداقتـم. دیر زمانی نمی گذرد که فلقم سر می رسد و فلق عبور است

 « او را بر دوششان می برند تا با لا لای بارانی ات به دریا بسپارندش، لای لایـی چون دختری مبهوت. مبهوت زمانی که عسل می خواندش و آغوشی که اینک دست نیافتنی ایست»

می برندم تا به قعر گور بسپارندم بی نوای  بی کس.صدایــی نیست هیچ هـــــــــــــــــویی مرا نمی خواند 

 مولای من تــویی زنده ابدی ومن مرده ی بی روح و در حق مرده ی بی روح جز زنده ی ابدی، که ترحم خواهد کرد؟

مولای من تویی خدای بزرگ ومن بنده ی حقیر ناچیز و در حق بنده ی ناچیز جز خدای بزرگ، که ترحم خواهد کرد؟

مولای من تویی وجود باقی ومن مخلوق تباه و فانی و نابود ودر حق فانی نابود شدنی جز ذات باقی سرمدی که ترحم خواهد کرد؟

مولای من تویی دائم ازلی و من موجودی زوال پذیر و در حق موجود زوال پذیر جز ذات دائم ازلی که ترحم خواهد کرد؟

مولای من تویی رهبر ودلیل و من متحیر وسرگردان و در حق متحیر سرگردان جز دلیل و رهبر که ترحم خواهد کرد؟

.

 مولای من تویی خدای بخشاینده و من بنده قابل ترحم و بخشش و درحق بنده ی قابل بخشش جز خدای بخشاینده که ترحم خواهد کرد؟

مولای من تویی صاحب جود و احسان ومن بخیل و در حق بخیل جز با جود و احسان که ترحم خواهد کرد؟

وبرب الفـــلق..

 فلقت رسید گوش کن نوای آنکه کنارت خواند به ولایت امیرالمومنین و بالحسن و الحسین و گوش کن و معناکن نوای آنکه گفت حلالش کنید ای کسانی که به بدرقه ی میهمان او آمده اید حلالش کنید ای کسانی که تلقیین را هر روز به زبا ن آورده اید حلالش کنید و معنا کن سنگینی سنگی را که بی وزن است و گلی که که گم می کند تو را و گم می شوی و نوایی که در گوشت زمزمه می کند به ولایت علی بن حسین و به ولایت محمد بن علی و بولایت جعفر بن محمد وبولایت موسی بن جعفر وهــای .. دوباره معنا کن و معنا کن و به ولایت علی بن موسی و بولایت محمد بن علی و بولایت علی بن محمد و تو دانستی ولایت چیست؟ وبولایت حسن بن علی  و بولایت حجه بن حسن . و امیـد می رود که خداوند توبه آنها را بپذیرد( 102 توبه)..

 

  

سنت زندگی و نانوای آدمها

سر سری نخوانید و اگر قرار است کامل نخوانید اصلا نخوانید

او پیامبری بود که کتاب نداشت.معجزه ای هم.

اسباب رسالت او تنها خوشه ای گندم بود که خدا به او داده بود. خدا گفته بود:دشمنان اند که معجزه می خواهند معجزه ای که مبهوتشان کند دوستان اما تنها با اشاره ای ایمان می آورند و این  خوشه های گندم برای اشاره کافی است.

پیامبر،کوی به کوی و شهر به شهر رفت و گفت: ای مردم،به این خوشه گندم نگاه کنید قصه این گندم، قصه شماست که چیده می شود و به آسیاب می رود تا ساییده شود و پس از آن خمیری خواهد شد در دستهای نانوا؛ و می رود تا داغی تنور را تجربه کند،می رود تا نان شود، مائده مقدس سفره ها.

آی مردم، شما نیز همان خوشه های گندمید که در مزرعه خدا بالیده اید.نترسید از این که چیده می شوید، خود را به آسیابان روزگار بسپارید تا در آسیاب دنیا شما را بساید، تا درشتی هایتان به نرمی بدل شود و سختی هایتان به آسانی.

خداوند نانوای آدهاست. خمیرتان را به او بدهید تا در دستهایش ورزیده شوید، خدا بر روحتان چاشنی درد ونمک رنج خواهد زد و شما را در دستان خودخواهد فشرد؛ طاقت بیاورید تا پرورده شوید. وکیست که نداند خداوند او را در تنور خود خواهد نشاند، این سنت زندگی است. اما زبیاتر آن است که با پای خود به تنورش درآیید و بسوزید نه از سر بیچارگی و اظطرار که از سر شوق و اختیار.

پیامبر گفت: صبوری کنید تا نان شوید؛ نانی که زیبنده سفره های ملکوت باشد صبوری کنید تا نان شوید؛ نانی که به مذاق خدا خوش آید. هزاران سال است که نان در سفره آدمی است تا به یادش آورد قصه خوشه های گندم و آسیاب و تنور را... قصه نان پختن، نان قسمت کردن، نان شدن را...

 ........................

پ ن : تا من چه خواهم و چه توانم..

پ ن: من به خدا گفتم: امروز پیامبری از کنار خانه ما رد شد.امروز انگار اینجا بهشت است.

خدا گفت: کاش می دانستی که هر روز پیامبری از کنار خانه تان می گذرد و کاش می دانستی..

«پیامبری از کنارخانه ما رد شد»/ عرفان نظر آهاری / کتابهای دانه انتشارات صابرین.

 

تا خود چه ؟ چه ؟

 پند رودکی

گفتم اگر پدر نتوانست یا نخواست

                                     من

هموارکرد خواهم گیتی را.

فرزندِ من به عُجب جوانی تو این مگوی

                                     من خواستم ولی نتوانستم

تا خود چه خواهی و چه توانی.(هـ .ا. سایه )

 .........................

یکشنبه/پانزدهم آذرماه/ ظهر،ساعت13:50

Kamelia:سلام

Mehrave: شما ?   

Kamelia:  من ?        

 A/S/L:Meharve ؟

Kamelia: یعنی چی ؟

Meharve: تا حالا چت نکردی ؟

Kamelia: نه ، از کجا فهمیدی؟ راستش این ترم درس جامعه شناسی جهان مجازی دارم استاد اعظم فرمودن که باید تجربه ی چت کردن با یه ایرانی و یه خارجی رو براش بفرستیم، اول می خواستم واحد رو حذف کنم چون حقیقتا فرصتش رو ندارم یه نمونه از تنگی وقتمم آپ نکردن وبلاگمه مخصوصا که یه بخشی از  نمره تحقیق همین درس مربوط به وبلاگ نویسی می شه ولی بعد با خودم فکر کردم ؛                                                                                                                                           

 چون رود که مجبور به پیمودن خویش است              آزاد و گرفتارم – آزاد و گرفتار 

نگفتی از کجا فهمیدی؟   

Mehrave: معلومه، عینهو مادر بزرگ من. بگذریم

Kamelia: بله،بگذریم

 location/sex/a   : Mehrave منظورم بود.البته اگه انگلیسی ات مثل مادربزرگم نباشه.

 IRAN/ F /21: Kamelia

…………………………….

پ.ن : برداشتی از کتاب حکایت عشقی بی قاف بی شین بی نقطه ،مصطفی مستور. نشر چشمه

 پ.ن:   آزاد و گرفتارم – آزاد و گرفتار